مهر میهن

مهر میهن                 

هماره تا زمین باد و زمان باد

به گیتی ملک ایران کامران باد

سراسر شهر و دشت و کوه و دریا

بر این زیبنده سامان جاودان باد

کران تا بیکران دشت های اش

شقایق زار زیبای جهان باد

ز دریای خزر تا بحر عمان
عبیر آگین زمین تا آسمان باد

طراز جامگان خلقش از زر
ز آسایش دمادم شادمان باد

بهر جا چهره ای  گیتی فروز است

تبارش را ز نام او  نشان باد

نبیند چشم خصمش روز روشن

ز رشکش اشک دشمن ناردان باد

به عِزّ و حُرمَتش هر کس نکوشد  
ز عِزّت دور و از خفّت نوان باد

هرآنکس بر شکستش ژاژ خاید

دهان بشکسته از گرز گران باد

انیرانی چو در هَدمَش بکوشد

به نقصان مبتلا و ناتوان باد 

اگر دیوان برآن آتش فشانند

بر آنان آسمان  آتشفشان باد

بدور از خصم باد و دستِ بیداد

به دانایان ِ دانشور جوان  باد

حیاتش را ز حکمت چشمه ساران

زلال ِزندگی زایش روان باد

شکوه و فرّ آن نوشین روان است 

  ز فرّش  داستانها   بر   زبان   باد 

مدارِ سیرِ گردون بر مُرادش 

ظفر را توسنش  گیتی ستان باد

به کیوانِ کرامت، اوجِ عزّت

نشیمنگاه آن برکهکشان  باد

” سها” را مهر میهن جانفشانی است

به پاس مام میهن پاسبان باد  
‌


دوازدهم تیرماه هزارو چهارصد وچهار 

ولنجک