سیه بختی خَلْقْ

سیه بختی خَلْقْ

سیه بختیِ خَلْقِ بیگانه جو
سعادت ز دشمن کُند آرزو

نجاتی که در دست ِ دشمن بُوَدْ
چو زنجیرِ یوغی بگردن بُوَدْ

مبادا که ایرانیِ دادخواه
به بیغوله ی خصم گیرد پناه

مرو راهِ خصمی که ویرانگر ست
گزندی کز آتش رسد زاخگر ست

مشو اخگر آتش خلق سوز
ز بهر زیان کیسه بر خود مدوز

بدان مُنْجیَتْ عزم و ایمان شود
نه دشمن ،کزو ملک ویران شود

بیندیش و سنجیده گو، هر سخن
نسنجیده گو بسته بهتر دهن

مپو گردِ کژرای و ناراستی
ز کژرای آید همی کاستی

ز نادانِ ناپاکِ ایران ستیز
بپرهیز و با بخردی میگریز

ره ِ رستگاری بُوَدْ همدلی
بجو اتّحاد و ببین مُقْبِلی

جهان را فرود است و گاهی فراز
مجو کیش خود خواهی و کبر و آز

ز کاوه بیاموز درسِ بِهی
از آن خَلقْ یابد همی فَرَّهی

روا ؛ نی که خُسبی به بالینِ ناز
چو بینی بس آزرده اند از نیاز

رهایی ز بندی که بر پایِ تُست
ببینم، به دست توانای ِ تُست

ز ایران ما دست بد خواه دور
گزند دد و دیوِ کژراه دور

مِهین کشوری نامور در جهان
به دامان بِپَرْوَرْده بس قهرمان

به بوم و برش چشمِ ناپاک کور
فروزان برآن لطف ِرخشان نور

همی مهدِ گردان و نام آوران
به رادی و نیرو پیام آوران

بسی دانشی مرد و شیوا سخن
بِبالیده ز ین خاک از عهدِ کهن

به دانشوری و سخن گستری
هماره به گیتی وِرا مشتری

به کاخِ هنر بس هنرور وِراست
نبیند کَسَشْ در هنر کَمُّ و کاست

به پاسِ وطن سربدارش بسی
به چشمش بُوَدْ، دد مَنِش چون خَسی

بر ایران زمین باد پایندگی
بهی سرفرازی و بالندگی

زغم ها همی دور و غرق سرور
سرورش ز دانش نه ریب و غرور ۱

« سها» گو به ایرانیِ نامدار
به راهی مرو زو شوی شرمسار

مشو غرق اوهام اهریمنی
مپندار ، رادی ز خصم دنی

نشاید که ایرانیِ رای تیز
به آماجِ میهن شود تیر ریز

گر ایران ستیزی چو جوینده عار
روی کژ ره ِزشتِ «جانوسپار»

تبهکار و نادان و گم کرده راه
بیفتی به چاهِ مذلّت تباه

بیست و چهارم دیماه هزارو چهارصد وسه
اصفهان بیشه حبیب

۱: غرور در اصل به معنی فریب است و مغرور معنی فریب خورده می دهد.