» اشعار » سِحْرِ سُخَن
سِحْرِ سُخَن
مدیر سایت
بازدید
867
سِحْرِ سُخَن
سروده منوچهر برومند
م ب سها
به یاداستاد فریدون وحیدا و پرنیان سپیدی که بر پیکر پردگی شعر می تند
شعرِ تَرَتْ ميرسدم بى گُسَسْت
مى بردم راست به عهدِ اَلَسْت
از خُم ِ خُمْخانه ى صهباىِ تو
مى زده ام مى زده اى مستِ مست
گوى به آن پردگىِ شعرِ ناب
كاز همه خوبان به وِيَمْ پاى بست
آلِهِه ى سِحْرِ سخن سازِ شعر
آمد و نازان به كنارم نشست
شاد شدم شاد ز ديدارِ او
خاطرِ پِژْمانيَم از رنج رَسْت
از دِمِ جان بخشِ صفا گسترش
قوت روان يافتمى دست دست
هركه شَوَدْ راهىِ گلزارِ شعر
پاى به راهيست كه خارش نَخَسْت
پاريس
بيست و نهم ژوئيه ى دوهزارو سيزده